سیاست فرهنگی و باز آفرینی تمدنی در عصر صفوی

سیاست‌پژوهی در تاریخ حکمرانی از چند بُعد برای ما ارزشمند است. اولین بُعد سابقه‌ی طولانی کشورداری در این سرزمین است. به‌ویژه در دوره اسلامی تجربه انباشته‌ای در زمینه‌ی حکمرانی وجود دارد. بُعد دیگر، ضرورت شناخت پاسخ‌ها و سیاست‌هایی است که در مواجهه با چالش‌ها اتخاذ شده است. به‌ویژه اینکه بسیاری از این چالش‌ها برای انسانِ ایرانی پایدار است. برای مثال، ایران همواره کشور کم‌آبی بوده است؛ بنابراین نحوه مواجهه با این مشکل و توانایی تطبیق، تجربه‌ی ارزشمندی است که مطالعه‌ی آن می‌تواند برای خلق راهکارهای جدید نیز مؤثر باشد. در حوزه‌ی فرهنگ نیز چنین است. می‌توان نشان داد برخی مسائل فرهنگی امروز از سابقه‌ی طولانی برخوردار است. برای مثال نهیِ دینیِ نقاشی موجودِ جاندار، منجر به حذف هنر نقاشی در جامعه ایرانی نشد؛ بلکه به خلق سبک‌ها و شیوه‌های جدیدی انجامید. بنابراین یکی از دستاوردهای سیاست‌پژوهی تاریخی در زمینه‌ی فرهنگ، شناسایی راهکارهایی است که می‌تواند امروز نیز مورد توجه و استفاده سیاست‌گذاران این حوزه قرار گیرد. موضوع این کتاب، پژوهش در سیاست فرهنگی عصر صفویه است.