حلزون های خانه به دوش

کتاب «حلزون‌‌های خانه به دوش»، دومین اثر از مجموعه آثار شهید آوینی است که طی سال‌های 69ـ 1368در ماهنامه‌ی سوره منتشر شده است. مضامین مشترک این مقالات عبارت است از: معارضه‌ی جریان روشن‌فکری و به اصطلاح «دگراندیش» با انقلاب اسلامی، درحوزه‌ی فرهنگ، هنر و مطبوعات. مجموعه‌ی یاد شده قرار بود با عنوان «انقلاب اسلامی و اتوپیای غرب‌زدگان» انتشار یابد. لحن شهید آوینی در مقالات کتاب حلزون‌‌های خانه به دوش کمی متفاوت است و کلمات و عبارات هم پیچیدگی برخی کتاب‌ها را ندارد. همین امر هم موجب شده است تا این کتاب یکی از پر مخاطب‌ترین آثار این شهید باشد که البته در این امر نباید موضوع کتاب را نیز کم اثر دانست. نویسنده در این کتاب به جنگی تمام عیار با روشن‌فکران وادی فرهنگ و هنر برخاسته و با مقالات و یا جوابیه‌هایی که به برخی نوشته‌‌های آن‌ها داده، این قشر را رسوا کرده است. شهید آوینی خودش می‌گوید: «من با زندگی به سبک و سیاق متظاهران و روشن‌فکران آشنا نیستم؟! خیر، من از یک راه طی شده با شما حرف می‌زنم. من سال‌های سال در یکی از دانشکده‌‌های هنری درس خوانده‌ام، به شب‌های شعر و گالری‌‌های نقاشی رفته‌ام، موسیقی کلاسیک گوش داده‌ام. ساعت‌ها از وقتم را به مباحث بیهوده درباره‌ی چیزهایی که نمی‌‌دانستم گذرانده‌ام. من هم سال‌ها با جلوه‌فروشی و تظاهر به دانایی زیسته‌ام. ریش پروفسوری و سبیل نیچه‌ای گذاشته‌ام». پس عجیب نیست کسی که با ادا و اطوار‌های روشن‌فکری آشناست و چم و خم رفتارهایشان را می‌شناسد، بتواند نقدی جانانه بر آنان داشته باشد. نقد‌های شهید آوینی در این کتاب به شدت خواندنی است چرا که هنوز هم با همین مطالب می‌توان جواب روشن‌فکرها را داد و به ریش نداشته‌شان خندید!