امپراتوری آمریکا و زرادخانه سرگرمی

جهان در چند سال گذشته با علاقه‌ی فراوان شاهد افزایش قابلیت‌ها و قدرت‌‌‌های رسانه‌‌های دیجیتال و تأثیرات سیاسی استفاده از آن‌ها بوده است. علاوه‌ بر وقایع معروفی مانند بهار عربی، به‌ خصوص آن‌چه انقلاب فیس‌بوکی مصر نام گرفت، رسانه‌‌‌های دیجیتال و شبکه‌‌‌های اجتماعی به ابزاری ضروری در همه‌ی جنبه‌‌‌های فعالیت‌‌های سیاسی تبدیل شده‌اند. استفاده‌ی زیرکانه‌ی باراک اوباما از توانایی‌‌‌های رسانه‌‌‌های اجتماعی، نقشی محوری در پیروزی‌‌‌های انتخاباتی او در سال‌های 2008 و 2012 ایفا کرد. غیر از جریان اصلی سیاست آمریکا، فعالان سیاسی ضد ریاضتی در بریتانیا نیز برای اعلام برنامه‌هایشان و هماهنگی اقدامات و اعتراضات خود علیه بانک‌‌ها و مشاغل متهم به نپرداختن مالیات کافی، از توییتر استفاده کرده‌اند. دانشجویان در شیلی، مونترال و کالیفرنیا دوربین‌‌‌های دیجیتالشان را همه‌ جا با خود می‌برند و همه‌ی تعاملات با یکدیگر و مسئولان را برای مشاهده‌ی عموم روی یوتیوب ارسال می‌کنند. حتی ساکنان مناطق فقیرنشین نیز راه‌‌‌های استفاده از فیسبوک و دیگر شبکه‌‌‌های اجتماعی را پیدا کرده‌اند تا بتوانند تلاش‌‌‌های دولت‌‌‌های خود را جهت انتقال آن‌ها به حاشیه‌‌‌های دورتر شهرها به چالش بکشند. با‌ توجه‌ به این وقایع، به‌ راحتی می‌‌توان نتیجه گرفت که قابلیت‌‌های دیجیتال قرن بیست‌ و یکم در حال اعمال تغییرات بنیادی در برابر چشمان جهانیان هستند. اما هم‌چنان، در میان این خیال‌پردازی‌‌ها و رؤیابافی‌‌‌های انقلابی، حقیقتی ناملایم خود را نشان می‌دهد: ساختار کلان سیاست بین‌الملل و نقش ایالات ‌متحده در رأس این ساختار تا حد زیادی دست‌ نخورده و بدون تغییر باقی مانده است. اگرچه گرایش ظاهریِ موجود، رسانه‌‌‌های دیجیتال را نیرویی برای اعمال تغییر و براندازی می‌‌داند، ترکیب قدرت نظامی آمریکا، نهاد‌های بین‌المللی و ارزش‌‌‌های نئولیبرال، ترکیبی که از نگاه دیگران به نام «امپراتوری آمریکا» شناخته می‌شود، در عمل با هیچ چالش بزرگی نسبت به سیطره‌ی جهانی‌‌اش پس از پایان جنگ سرد رو به‌ رو نشده است. مهم‌‌تر از آن، تأثیر قدرت رسانه، ازجمله قابلیت‌‌هایی که رسانه‌‌‌های دیجیتال قرن بیست ‌و یکم فراهم کرده‌اند، در حقیقت باعث یکپارچگی سیطره‌ی آمریکا و دشوارتر شدن اعمال تغییرات اساسی در این زمینه شده است. ممکن است گاهی جنبش‌‌‌های اعتراضی توده‌‌گرایانه پراکنده یا تظاهرات رادیکال و تند در گوشه ‌و کنار جهان اتفاق بیفتند، اما با توجه‌ به وضعیت کلی جهان، به نظر می‌آید که جامعه‌ی بین‌المللی راضی به ادامه‌ی نقش امپراتوری آمریکا به‌ عنوان «حکمران جهان» است