آمریکا پایان تاریخ و پایان هژمونی

حتی در اوج دوران تک‌قطبی نیز واشنگتن همیشه نمی‌توانست مسائل موجود در نظام بین‌الملل را به تنهایی مدیریت کند و همواره به دنبال این بود تا با ایجاد ائتلاف‌هایی عموماً از جنس کشورهای غربی و لیبرال، در نظم بین‌المللی مداخله نماید. اما امروز واشنگتن می‌بایست بداند که جهان دیگر همانند دوران دهه‌ی 1990 و دهه‌ی اول قرن حاضر نیست که مؤلفه‌های پیشین قدرت ایالات متحده هم‌چنان کما فی السابق در آن مؤثر و کارآمد باشند. چندین نشانه و علائم گواه بر این مدعا می‌‌باشند که فرآیند افول ایالات متحده آغاز شده است؛ ضمن اینکه بررسی‌ها نشان می‌‌دهند که این روند نیز به نحوی برگشت‌ناپذیر گشته است. اولین نشانه‌ی افول ایالات متحده "پایان دوران تک قطبی" است، به گونه‌ای که در طی سال‌های اخیر، حضور با ثبات و مداوم چین و روسیه در نظم بین‌المللی تحت عنوان قدرت‌های بزرگ، موازنه در نظام بین‌الملل را در زمینه‌های اقتصادی، امنیتی و ... تغییر داده است. چین و روسیه سعی کرده‌اند که با تلفیق توانایی‌های نظامی و اقتصادی خود، هنجارهای بنا نهاده شده توسط ایالات متحده را در جهان امروزی به چالش بکشند. ازجمله این اقدامات می‌‌توان به ایجاد و پایه‌ریزی سازمان‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای اشاره نمود که فرصتی را برای این دو کشور مهیا می‌کند تا سیاست‌های مستقل خود را پیگیری کنند و با ایجاد ائتلاف‌هایی بر تصمیمات تهاجمی واشنگتن در نظام بین‌الملل اثر بگذارند. دومین نشانه، ظهور جنبش‌های فرا ملی است که نه تنها هنجارها و اندیشه‌های مورد علاقه‌ی ایالات متحده را تبلیغ نمی‌‌کنند، بلکه به مقابله با آن‌ها نیز می‌‌پردازند. شایان ذکر است که این جنبش‌ها اکثراً مورد حمایت روسیه، چین و عمده کشورهای غیرلیبرال می‌‌باشند. در نهایت، نشانه‌ی آخر بر ایجاد نوعی واگرایی میان ایالات متحده و متحدان قدیمی و استراتژیک این کشور دلالت دارد. به نظر می‌رسد شواهدی چون موارد مورد اشاره در مقاله، اروپا را به این درک رسانده باشد که ایالات متحده وارد دوره‌ای از رقابت شدید، نه با رقبایش بلکه با متحدانش شده است. در ضمن در نظر اروپا، ایالات متحده گام ‌به‌ گام در حال دورتر شدن از درگیری با مخاطرات و چالش‌هایی است که در مواردی پروژه اروپا را با تهدید مواجه کرده است. در این نگاه، اروپا خود را از منظر راهبردی تنها احساس می‌کند. این تعیین ساختاری، در کنار دیگر عوامل ساختاری، انگاره لزوم حرکت در مسیر خوداتکایی امنیتی و دفاعی اروپا را افزایش داده است و تمرکز بر "اروپای پسا ایالات متحده" را در فرآیندهای تصمیم‌سازی کشورهای اروپایی برجسته کرده است.