تاریخ تمدن و ملک مهدوی

در جهان معاصر و در پی تجدید حیات اندیشه اسلامی به عنوان یکی از دستاورد‌های انقلاب مبارک اسلامی در ایران، توجه به موضوع مهدویت به عنوان عصاره‌ی کتاب خداوند و عترت پیامبر اکرم (ص) و قله بعثت انبیاء عظام (ع) به طرز چشم‌گیری رو به افزایش است. این جریان موضوع توجه به نشانه‌‌های ظهور را در جامعه‌ی معاصر دامن زده است. با بررسی این‌گونه نشانه‌ها در روایات و آیات قرآن کریم می‌توان شرایط آخرالزمان و دوران ظهور را این‌چنین تصور کرد که این حوادث در سطحی خرد و به شکل یک شورش مقطعی یا یک انقلاب منطقه‌ای یا تغییر یک حکومت سیاسی به وقوع نمی‌‌پیوندد. گستره‌ی این اتفاقات، جهانی است و عمق آن نیز به اندازه‌ای است که در تمام زوایای زندگی بشر نفوذ می‌نماید و این معنی چیزی نیست جز یک زوال و انتقال تمدنی و برپایی یک تمدن جهانی الهی به دنبال آن. به دیگر بیان، بر اساس این روایات می‌توان شرایط آخرالزمان را این‌چنین تصویر نمود که تمدنی غیرالهی و به تعبیری درست‌تر، تمدنی شیطانی در شرایط نزدیک به ظهور در اوج اقتدار و پیشرفت خود بر کل جهان و بر تمامی ابعاد زندگی انسان‌ها سایه می‌افکند و پس از ایجاد فساد و آشفتگی بیش از حد در زمین، با آگاه شدن انسان‌ها و آرزومند شدن آنان برای بازگشتن به شرایط پیش از این پیچیدگی تمدنی و تشنگی آنان برای عدالتی جهانی، زمینه‌ی برای ظهور آخرین ذخیره الهی و برپایی تمدن نهایی و جهانی اسلام بر سراسر جهان فراهم می‌شود. این رویکرد را در کنار رویکرد راهبردی می‌توان "رویکرد تمدنی به مهدویت" نامید. در گستره‌ی این مفهوم و در بررسی متون و ادبیات تاریخ تمدن به این نکته بر می‌خوریم که هر کدام ایده‌ای را به عنوان مفهوم محوری تحلیل تاریخ برگزیده و تلاش کرده‌اند تاریخ تمدن‌‌های بشری را بر گرد آن تحلیل نمایند. در این کتاب تلاش شده است یک دوره تاریخ تمدن بشر از هبوط آدم (ع) تا دوران معاصر با رویکردی مهدوی و با طرح ایده تقابل حق و باطل به عنوان مفهوم محوری در نگرشی کاملاً متفاوت توضیح داده شود.